Koen’s Kronkel: Bring on the zombies

Special - Column | 14 januari 2010 - Enige tijd geleden kocht ik in een gekke bui Resident Evil 5. Mijn kennis van de serie, reikte niet verder dan de 1e paar levels van Resident Evil 1 en de films die in de loop der jaren zijn uitgebracht. Ik was destijds een jaar of 10 en dan is rondlopen in een verlaten landhuis al eng zat. Als je vervolgens lijken tegenkomt wordt het nog spannender en wanneer er eentje, totaal onverwachts, je enkel grijpt en er aan begint te knagen is de lol er al gauw af.

Als ik nu beelden zie van die 1e game, dan kan ik bijna niet geloven dat het me toen de stuipen op het lijf joeg. Alles is houterig en blokkerig, maar aan de andere kant wisten we natuurlijk niet beter en dus neem je er genoegen mee. Nu kijk ik naar Resident Evil 5 en vind ik de mate waarin games er grafisch op vooruit zijn gegaan, in de afgelopen 13 jaar, echt ongelooflijk. Zombies zijn geen vierkante mannetjes meer, maar gepolijste kannibalen die het om een of andere reden allemaal op jou hebben voorzien. Jammer dat ik ze tegenwoordig niet meer eng vind.

Maar misschien zijn dat ook wel misplaatste stoere praatjes, aangezien ik Resident Evil 5 nog nauwelijks in mijn eentje heb gespeeld. Gister had ik 2 maatjes over de vloer en omdat ik de enige ben die niet binnen 10 seconden dood op de grond ligt in Modern Warfare 2 (Jordy was er ook) en Gran Turismo 5 Prologe na de 1e bocht alweer begint te vervelen, besloten we Resident Evil 5 een kans te geven. Dat je dat in co-op kunt spelen is natuurlijk lachen geblazen en het feit dat iemand dan de welgevormde Sheva moet besturen, lokt natuurlijk de meest puberale opmerkingen uit. (“Zo, die heeft vroeger een paar flinke tikken op d’r rug gehad.”)

Maar daarnaast mag je er lekker op los knallen in de game en je begrijpt dat zoiets erg belangrijk is. Ooit wel eens 3 mannen pils zien drinken terwijl Love Actually aan stond? Dacht het niet! En dus, waardeerden wij de manier waarop je een hoofd van een romp kunt schieten met een shotgun of een mes in een gevloerde zombie kunt steken nogal en vergaven we de game al gauw zijn mankementen.

Zo goed steekt Resident Evil 5 namelijk niet in elkaar. Ik vind het bijvoorbeeld belachelijk dat je niet kunt rennen en schieten tegelijk. Even serieus! Als een horde zombies op mij af komt gerend, dan zou ik het dus meteen op een sprinten zetten, wapen over mijn schouder leggen en blind achteruit vuren. Nu moet je rennen, omdraaien, aanleggen, schieten, wegrennen, omdraaien, aanleggen, schieten, wegrennen, omdraaien, aanleggen, schieten… en dan het goud oppakken dat op mysterieuze wijze uit hun zak valt bij overlijden.

Daarnaast vonden we het allemaal een beetje gek dat het stereotype zombie, wordt afgewisseld met ‘zombies on acid’. De één schuifelt langzaam op je af en slaat daarbij kreten uit als: “RRRaaaawwllllll” (vrij vertaald: “Ik ga je gezicht opeten”), maar is tegen de tijd dat hij je bereikt allang doorzeefd met een handjevol hagel. Het volgende moment werden we ineens achterna gezeten door zombies op motoren! WTF! Hebben ze dan onderling afgesproken dat ze er eerst eentje al strompelend op ons afsturen, zodat wij dan denken dat het een stel slome motherfuckers zijn? Zodat ze ons vervolgens kunnen overvallen met de manier waarop ze foutloos een schakelbrommer kunnen hanteren en wij daar zo verbaasd over zijn dat we ons vergeten te verdedigen? Sneaky bastards…



Hoe dan ook, bevredigend is het spelletje wel. Als je met zijn 2en een dozijn zombies aan gort knalt, terwijl je vakkundig de bijl of kettingzaag van zombie nummer 13 weet te ontwijken en je zodoende heelhuids het volgende level bereikt, kun je er donder op zeggen dat de handen elkaar ergens in de lucht ontmoeten onder geflatteerde overwinningskreten als ‘high five’! Dat deze manier van elkaar feliciteren ouder is dan het hele zombieconcept maakt dan verder niet uit.

Daarom heb ik ook zo genoten van “Nacht der Untoten” in World at War. Daarin worden eigenlijk de ultieme slechteriken met elkaar gecombineerd. Zombies zijn gewoon evil, want, nou ja ze proberen je immers op te eten en Nazi’s zijn dat ook, want, nou geloof me maar als ik zeg dat dat echt geen lieverdjes waren. Dus ik zeg, kom maar op met die horrorsurvival games, waarin je achterna wordt gezeten door een flinke horde zombies, waarvan de AI het een beetje laat afweten. Gooi er een co-op mode tegenaan en ik zal ze braaf blijven kopen en spelen. Tenminste, als mijn maatjes weer langs komen… in mijn eentje vind ik het nog steeds veel te eng.