Koen’s Kronkel: De slechtste soldaten ooit

Special - Column | 17 december 2009 - Gister speelde ik een paar Modern Warfare 2 Spec Ops missies met een maat van me. Ik moet zeggen dat ik dat een leuke toevoeging vind aan de game, maar dat het in splitscreen niet altijd even goed tot zijn recht komt. Zo kan je elkaar in bepaalde missies natuurlijk helpen door het geven van rugdekking of door de vijand vanuit een helikopter te bestoken. Maar er zitten ook een aantal stealth missies tussen en dan lijk je elkaar meer tegen te werken, dan te helpen.

Kijk, als ik door een besneeuwd bos zou tijgeren en ik wordt op enkele tientallen meters gepasseerd door 4 man met hond, dan graaf ik me nog ietsjes dieper in en wacht ik tot zij voorbij zijn. Die vriend van me, die we voor het gemak maar even Jordy noemen (u kent hem wellicht nog uit de DJ Hero review), pakt dat echter op een heel andere manier aan. Wanneer hij iets ziet bewegen betekent dat aanleggen en schieten en elk gemist schot betekent een hele horde zwaarbewapende dudes op je nek.

Dat kan in het begin best grappig zijn, zeker als het in-game personage je teamgenootje ook zat is. Wat begint mij “That was sloppy” eindigde bij “You ever heard of a stealth mission?!” Stealth missies zijn voor mij de leukste missies. Een beetje sneaken en vijanden geruisloos omleggen voordat ze ook maar enig idee hebben wat er aan de hand is, vind ik prachtig. Maar speel je dit met zijn 2en, dan wil je natuurlijk allebei die kill maken en dat is waar het fout gaat.

Zeker als je een level voor de 5e keer opnieuw begint en je allebei weet dat er om die 1e hoek een onoplettend mannetje zijn sigaretje rustig staat te roken. Een sprintpartij is dan onvermijdelijk en 2 van die rennende bosjes valt natuurlijk wel op. Oftewel, die stealth aanpak kan je rustig vergeten en eigenlijk kan je beter van begin af aan dat bosjeskostuum en die silenced sniper rifle inwisselen voor een kanon en zo’n fluorescerend oranje vlaggetje waar je kinderen nog wel eens mee ziet rondfietsen. Zo van, “Hier ben ik! Come get some!” en dan iedere keer natuurlijk kansloos falen tot het moment dat de controllers door de kamer vliegen en de game wordt verwisseld met FIFA 10.

Maar gisteren hielden we vol. Het was ondertussen 1 uur ’s nachts, maar dat ene stealth level moesten en zouden we halen. Toen gebeurde er iets wat ik niet voor mogelijk had gehouden. Zonder ook maar 1 vijand in stilte om te leggen, speelden we het level uit op ‘hard’. Nou hoor ik jullie al denken: “………Huh?” En inderdaad, zo’n onorthodoxe aanpak is natuurlijk geen positief resultaat waard. Onze redding was een van de verbeteringen die men doorvoerde na de 1e Modern Warfare, namelijk geen eindeloze horde aan mannetjes meer. Oftewel, we hadden iedereen, elk op wacht staand mannetje, alle voor hun land vechtende patriotten en elke uitgezonden zoon, binnen een straal van een paar kilometer omgelegd…. met een hele hoop kabaal.



“Zo kan het dus ook”, concludeerden we opgelucht, maar tegelijkertijd ook ietsjes teleurgesteld. Of dat door de game kwam weet ik niet. Het kwam waarschijnlijk meer voort uit het feit dat we ons op dat moment realiseerden dat wij de slechtste soldaten ooit zouden zijn, mocht er hier ooit nog oorlog uitbreken.