PC Only
special
Nintendo default sfeerafbeelding

Auteur: Lucas Seuren (Morthill)
Geplaatst op: 3 juni 2015 om 17:00


English Translation   Tags: Punch-Out!!

Games van Weleer – Punch-Out!!

Special | 3 juni 2015 - Het zal niemand ontgaan zijn dat een maand geleden in Las Vegas een grote bokswedstrijd plaatsvond, door sommigen zelfs betiteld als The Fight of the Century. Het had een episch gevecht moeten worden tussen twee moderne bokslegendes, maar viel uiteindelijk wat tegen. Dat was wel anders met het epische gevecht van de vorige eeuw tussen Mike Tyson en Little Mac; de grootste bokser van zijn tijd tegen een jonge knul uit de Bronx. Wie had verwacht dat die kleine Mac de grote kampioen zou neerhalen? Niemand natuurlijk. En dat bleek niet zo gek, want Mac ging elke keer weer tegen de grond.

Boksen

Nintendo heeft altijd een manier gevonden om serieuze sporten op een ludieke manier weer te geven, en Mike Tyson's Punch-Out!! was geen uitzondering. Je speelde met de 17-jarige Little Mac, een klein en mager ventje, van wie je niet snapte dat die er ooit voor had gekozen om bokser te worden. De reeks tegenstanders van Mac waren op zijn zachtst gezegd bijzonder. Van Glass Joe tot Bald Bull, en van King Hippo tot Super Macho Man: Punch-Out!! zat tjokvol kleurrijke figuren met allemaal hun eigen bizarre boksstijl.


De gameplay was enorm simpel. Je kon klappen uitdelen met een beperkt slagenarsenaal, ontwijken, en blokken. Elke tegenstander vereiste een speciale tactiek, maar veelal kwam het erop neer dat je op het juiste moment moest ontwijken, om vervolgens stevig te counteren. Dit deed je net zo lang tot de tegenstander tegen de grond ging. Als hij niet meer opstond won je via Knockout. Als je een tegenstander drie keer tegen de grond sloeg in een ronde won je via Technical Knockout. En als je het beide drie ronde volhield, dan werd een gevecht beoordeeld op punten.

Verslaving
Het is lastig te beschrijven hoe ongelofelijk verslavend Punch-Out!! was. Ik had natuurlijk genoeg andere spelletjes op mijn NES, maar Punch-Out!! had een soort magische aantrekkingskracht. De game begon lekker simpel – Glass Joe kon je moeiteloos drie keer tegen de grond werken in één ronde – maar werd al snel pittiger. De game vereiste reactievermogen, tactisch inzicht, en een zekere mate van vasthoudendheid. Tel daarbij op dat de tegenstanders, zoals gezegd, bijzonder vermakelijk waren, en je hebt een goede reden om te blijven terugkomen.

Bald Bull
Van alle tegenstanders was Bald Bull denk ik de meest frustrerende. Latere tegenstanders zoals Sandman en Super Macho Man waren misschien sterker, maar Bald Bull vereiste timing en dat wilde me zelden lukken.
Net als alle vechters had hij een speciale aanval die je altijd eenvoudig zag aankomen. Hij hupt naar de rand van de ring en hupt dan weer terug om vol uit te halen. Als je werd geraakt, dan ging je altijd tegen de grond. Je kon hem natuurlijk ontwijken, dat was nog niet heel moeilijk, maar als je hem op het perfecte moment raakte, dan ging hij tegen de grond. Dat was handig, want met gewone aanvallen was hij zeker de tweede keer dat je tegenover hem stond bijna niet neer te krijgen. Helaas was veel te vaak mijn timing net niet goed genoeg, waardoor ik menig gevecht tegen hem heb verloren.


Mike Tyson
In de oorspronkelijke Noord-Amerikaanse versie van de game had Nintendo als eindbaas Mike Tyson weten te strikken. Later werd hij vervangen door Mr. Dream. Dit gevecht was helaas voor mijn kinderhandjes te hoog gegrepen. Niet in de laatste plaats doordat ik nooit Macs bonusaanval, de Star Uppercut, had geleerd. Of ik de koning dan wel had kunnen neerkrijgen zullen we nooit weten, maar zeker is dat ik meer kans had gehad om te winnen. Mijn beste prestatie nu was verliezen op punten. Dat klinkt treurig, maar Tyson was zo bizar sterk, dat het een prestatie was als je geen KO of TKO om je oren kreeg.

Serie
Gelukkig besloot Nintendo later nog menig game uit te brengen onder de Punch-Out!!-licentie. Eerst op de SNES en een aantal jaar geleden weer op de Wii. Voor de Wii-versie mocht ik zelfs even op het hoofdkantoor komen om te spelen. Het was een van mijn meest gelukzalige momenten als redacteur, en pas toen het personeel naar huis wilde moest ik echt stoppen. In die paar uur was ik vrijwel de hele game weer door en stond ik alweer te knokken met Super Macho Man. Vreemd genoeg lukte het me niet meer om de showoff te verslaan, maar ik troost me met de gedachte dat geen enkele redacteur in Nederland in die previewfase zo ver was gekomen als ik. Mijn glorietijd als Little Mac ligt achter me, maar de jonkies kunnen nog veel van me leren.

In de serie Games van Weleer bespreekt een redactielid een game die hem of haar heel dierbaar is. Centraal staat daarbij waar de liefde voor de game vandaan komt en of ook jaren later de game het nog waard is om te spelen.

reacties

Er zijn nog geen reacties.

Om een reactie te plaatsen dien je ingelogd te zijn.
Nog geen account? Registreer je gratis!