Pride of Nations

Review | 2 juli 2011 - Ontwikkelaar AGEOD vindt de markt van turn-based strategy games nog lang niet verzadigd genoeg, dus komt AGEOOD met Pride of Nations op de proppen, maar enkel een andere tijdstempel is niet genoeg om de game vernieuwend de maken.

Pride of Nations plaatst je aan het hoofd van 1 van de 8 sterkste naties in de periode 1850 – 1920, te weten de Verenigde Staten, Groot Brittannië, Duitsland, Frankrijk, Japan, Rusland, Oostenrijk-Hongarije en Italië. Het is aan jou om de juiste economische en militaire beslissingen te maken, zodat je uiteindelijk je doel bereikt. Het spel beslaat heel de wereld, waardoor je elke provincie je eigen kunt maken.

Modus-systeem
Hetgeen waar ik erg over te spreken ben en waarmee ik dan ook gelijk begin, is het modus systeem. Eigenlijk is dit het meest te vergelijken met filters, maar dan effectiever. Je hebt een economische, militaire, koloniale en beslissing modus, welke allemaal bestaan uit een paar submodi. De modi zorgen er elk voor dat het betreffende onderdeel duidelijker wordt op het speelveld. Als je bijvoorbeeld de economische modus inschakelt, zullen militaire eenheden op de kaart zo goed als onzichtbaar worden en zullen de economische gebouwen en opties de boventoon voeren, zodat je niet afgeleid wordt door andere zaken dan economische. Nu is de economische modus grofweg verdeeld onder een submodus voor het beheren van je gebouwen en een submodus voor het bouwen van gebouwen. Dit intuïtieve systeem kanaliseert de brij van opties, waardoor het geheel duidelijker en overzichtelijker wordt. Helaas is dit een van de enige waardevolle toevoegingen van Pride of Nations aan het genre...

Economie
Zoals in elke strategiegame is ook de landkaart van Pride of Nations verdeeld in provincies. Elke provincie heeft 1 of meerdere bouwputten waar je de constructies op kunt plaatsen. Een belangrijk onderdeel is (natuurlijk) de productiviteit van deze 'dorpen.' Dit kan namelijk op tal van manieren worden beïnvloed. Als je bijvoorbeeld alle kavels volbouwt met ijzermijnen, gaat de productiviteit naar beneden, omdat ze allen van dezelfde grondstof gebruik maken. Of, als je 1 groot en vervuilend industrieel drop uit de grond hebt gestampt is het lastig om aan genoeg arbeiders te komen op die plek, wat de productiviteit ook weer drukt. Het is dus verstandig hier een oog op te houden.

In Pride of Nations zijn er 2 geldsoorten: privaatgeld en staatsgeld. Als er een ijzermijn gebouwd wordt, zal deze zijn grondstoffen verkopen aan bedrijven, welke het op hun beurt verkopen aan consumenten; allemaal wisselingen in privaat geld. De staatskas, waar jij het uiteindelijk mee moet doen, wordt gevuld door over alle private producten belasting te heffen. Hoge belastingen hebben een drukkend effect op de economie, wat de private geldstroom zal doen remmen, waardoor uiteindelijk ook de staatskas minder snel groeit. Daarom moet je een goede balans vinden tussen een groeiende economie en een groeiende staatskas.

Militair
De indeling van de legers heeft wel iets van de unit-cards uit de Total War-serie. Op de campagnekaart representeert een figuur een heel leger van duizenden, zo niet tienduizenden eenheden, welke onderverdeeld zijn in groepen met elk een eigen unit-card onderin het midden van het scherm. Elke unit-card staat voor een divisie. Een divisie bestaat uit bijvoorbeeld 3 groepen infanteristen en een groep artillerie.

Het aanvallen gebeurt zoals we vaker hebben gezien bij dit soort spellen; via het drag-en-drop systeem. Het militaire gedeelte is zo'n gedeelte dat totaal geen toegevoegde waarde voor het genre biedt. Via een cijfer kun je eenvoudig zien hoe sterk je leger ongeveer is, waarna je kunt beslissen of je de andere troepen aanvalt. Heb je eenmaal een leger uit een provincie verdreven, dan mag je die provincie bij je collectie voegen.

Menu & Interface
Het opstartscherm en het hoofdmenu zijn altijd een belangrijke 1ste indruk van een spel, alleen AGEOD heeft dat nog niet helemaal begrepen. Het opstartscherm ziet er ronduit te amateuristisch uit, mede omdat er in de hoeken dingen staan zoals User: GebruikerX, PC: PC_X, O/S: (version), IP. Als men dit weglaat, ziet het er een stuk professioneler uit. Opties wijzigen is helemaal een ramp. De opties worden gewijzigd door een ander hokje aan te vinken, al weet je nooit waarin je het dan veranderd. Als je bijvoorbeeld de taal wil wijzigen moet je eerst lukraak een hokje aanvinken en pas daarna weet je waarin je het veranderd hebt. Men mag toch echt verwachten dat ontwikkelaars dit anno 2011 onder de knie hebben.

Ook andere delen van het spel maken het tot een amateuristisch ogend geheel .Als ik mijn beurt bijvoorbeeld beëindig, daar dadelijk ook meer over, hoef ik niet te zien wat er onderhuids gaande is, zoals welke bestanden geladen worden. Dit alles had iets beter weggewerkt mogen worden om het een wat gelikter uiterlijk te geven.

Audiovisueel
Qua grafische kwaliteit presteert Pride of Nations iets onder de maat, met name door de kwaliteit van de kaart. Deze is namelijk duidelijk ontworpen voor een erg lage resolutie, waardoor de textures en randen respectievelijk wazig en kartelig zijn. Maar, het gaat in Pride of Nations om het tactische aspect en dat is dan ook wat naar voren moet komen. Geen capaciteitvretende animaties, maar gewoon to-the-point. Voor geluid geld hetzelfde: geen gedoe en niet meer dan moet, al is het natuurlijk de vraag wat 'moet.' Ik vind dat er iets meer aandacht naar vooral het grafische had mogen gaan.


Prestaties
Een heel groot nadeel aan Pride of Nations zijn de verschrikkelijke prestaties. Een beurt welke 15 dagen simuleert, duurt voor het gevoel bijna net zolang. Nadat je je beurt beëindigd hebt, bericht het spel je dat hij eerst rustig de benodigde gegevens nog eens gaat laden. Vervolgens gaat hij het gepaste scenario opzoeken, waarna hij bedenkt hoe elke tegenstander zal reageren. Ergens in dit proces zie je een balk verschijnen welke klaarblijkelijk zou moeten laten zien hoelang het nog duurt, al verscheen hij lang nadat ik mijn beurt beëindigd had en verdween hij lang voor ik weer daadwerkelijk aan de slag kon; overbodig dus.

Ook is het spel tergend langzaam als je via de minimap in 1 keer naar de andere kant van de wereld gaat. De textures van de kaart, welke dus niet van dermate hoge kwaliteit zijn, laten te lang op zich wachten. Aangezien het spel op SSD-schijven geïnstalleerd was, is met zekerheid te zeggen dat het de traagheid in beide gevallen niet lag aan de traagheid van de schijven.

Reclame
In de tutorial viel mij iets op, wat ik hier toch even moet melden. Het is niet zozeer erg slecht, als wel opvallend. Meerdere malen heb ik de ontwikkelaar erop betrapt een soort van reclame te maken voor het spel zelf in de tutorial. Ze lieten bijvoorbeeld het drag-en-drop systeem naar voren komen als de vinding van de eeuw, wat ze benadrukten door de vergelijking met andere spellen te maken, welke volgens hun ingewikkelde en omslachtige systemen gebruiken. Ook dit past precies in het amateuristische plaatje en dat is dan ook hoe Pride of Nations op mij overkomt.