World of Warcraft: Cataclysm

Review | 16 december 2010 - Het monster dat World of Warcraft heet heeft mij sinds de afgelopen zomer weer in haar grip. De reden dat ik na een afwezigheid van een paar jaar besloot in 1 keer alle uitbreidingen te kopen was natuurlijk Cataclysm, de 3de uitbreiding voor ’s werelds grootste MMORPG. Ik heb een poosje met Cataclysm kunnen doorbrengen, maar ik had al snel door dat dit het beste is dat WoW ooit is overkomen. Speel je WoW of wil je het misschien proberen, dan kún je gewoon niet om Cataclysm heen.

Het belangrijkste dat Cataclysm te bieden heeft is de vervorming van de Eastern Kingdoms en Kalimdor. Deze landschappen zijn met de komst van het draken-aspect van de aarde, Deathwing, totaal veranderd. De Western Plaguelands kennen weer kleur, de Barrens is door een gigantische kloof in tweeën gesplitst en de boerderijen in Westfall zijn vervangen door gigantische kraters en magische wervelwinden. Deze verandering is zo significant, dat hij voor iedereen beschikbaar is, ook al heb je de uitbreiding niet. Maar toch reken ik hem tot onderdeel van Cataclysm, omdat deze verandering er zonder de uitbreiding niet geweest zou zijn.

De uitbreiding verhoogt de levelcap naar 85 en daarom zijn er ook nieuwe gebieden toegevoegd waar spelers kunnen levellen. Je kunt nu onder andere naar Mount Hyjal toe, waar de herrezen Ragnaros zijn nieuwe schuilplek heeft en waar de World Tree Nordrassil staat. Vashj’ir, een gebied in de zee waar de Naga zich volop bevinden is nog een nieuwe zone, maar deze bevindt zich volledig onderwater.

Bilgewater Cartel
Een doel van deze uitbreiding is om de beginners-ervaring beter te maken. Waar spelers vroeger vooral een X aantal wolven moest doden of een Y aantal appels moesten plukken, wordt dit nu gemixt met hele unieke en interessante quests die je hele bijzondere dingen laten doen. Vooral in de gebieden van de nieuwe Worgen en Goblins is dit duidelijk. Ik begon als kleine Goblin op het eiland van Kazan met simpele quests waarbij ik gewoon wat rondgeleid werd en van hot naar her gestuurd werd om een aantal andere Goblin op te halen. Maar in plaats van lopen gaven ze mij een dikke Hotrod om in rond te scheuren. Ook toen ik eenmaal die Goblins verzameld had, gebeurde er iets dat je vroeger niet zo snel zou zien. Zo werd ik rondgestuurd om even wat geld uit een aantal pooiers en ander tuig te persen. Toen ik terugkwam waren de rest van de Goblins al volop aan het feesten en moest ik in chique kleding rond om eten en drinken uit te delen aan de feestgangers en soms hadden zij ook kotsemmers nodig om zich even flink te laten gaan.

Toen ik terug ging om de quest in te leveren brak de pleuris uit en hadden een stelletje piraten het feestje overgenomen. Het systeem van phasing (de wereld voor jou veranderen terwijl je aan het spelen bent) is geweldig en wordt eigenlijk door de hele game goed toegepast. Dit houdt in dat een gebied van de wereld voor jou of je party even verandert van de standaard. Zo zijn er soms ineens grote aanvallen die je moet zien te stoppen, is een vredig stadje in een oogopslag een waar slagveld of ontdek je dat niemand minder dan de Dark Lady Sylvanas Windrunner in een vermomming in de stad rondhing en haar vermomming afgooide om mee te doen aan het gevecht. Dit soort evenementen doen de quests in de game aanvoelen alsof ze echt een betekenis hebben in plaats van een hersenloze grind om 5 schildpadschilden te verzamelen.


Verhaallijnen
Begrijp me niet verkeerd, deze simpele quests zitten er nog steeds in, maar in mindere maten en ze worden vaak genoeg bijgestaan door iets interessants. In de Western Plaguelands rijd je bijvoorbeeld met een dwerg, een elf en een Worgen rond op een caravan en vertellen de elf en dwerg over hun weddenschap waarin ze keken wie de meeste zombies kon doden. Onderweg stop je op verschillende locaties, waar je nieuwe leden zoekt voor de caravan en de lokale bevolking een handje helpt met hun problemen. Ook zijn er cutscenes te vinden tussen de quests door. Het verhaal van de game en de quests die je uitvoert, dat mij vroeger niet zo veel kon schelen, komt hierdoor veel meer tot leven en het voelt veel meer aan als een verhaallijn zoals deze in singleplayer-campaigns voorkomt.

Outland en Northrend
De uitbreiding is naast alle revisies voor beginners, ook van belang voor spelers die in de latere fases van de game zitten. Naast de toevoeging van 6 nieuwe zones zijn er ook nieuwe items te vinden, nieuwe en unieke zones waar PvP en quests gemengd worden, Archeology, waar je meer informatie mee kunt krijgen over de wereld en bijzondere voorwerpen kunt verdienen, en natuurlijk vliegende mounts in Azeroth. Maar wanneer je naar Outland of Northrend gaat, merk je al snel dat ze zich daar druk maken over Illidan en Arthas, maar de komst van Deathwing komt daar niet aan de orde en dat is toch wel vreemd. Je bent vanaf 60 tot en met 80 bezig in die zones en zit in het verhaal van die 2 personages. Je vergeet dan bijna dat Deathwing zelfs bestaat, maar na level 80 word je ineens weer in het verhaal van Deathwing gedropt. Ze hadden wel even een paar zinnen kunnen wijden aan de overgang van Deathwing naar Illidan of Arthas, zodat het niet zo abrupt is.