Medal of Honor

Review | 25 oktober 2010 - Zo geluidloos als een Tier 1 operator te werk gaat, zo luid kondigde EA de terugkeer aan van de Medal of Honor franchise. EA zou de shooter kroon wel even terug veroveren van Call of Duty, Medal of Honor zou over echte oorlog gaan, met dit soort kreten maakten de hoge omes van EA ons gamers lekker voor Medal of Honor. Het eindresultaat mag dan niet zijn dat EA zich direct weer de koning van de shooters mag noemen, een geslaagde comeback is het zeker.

Echte oorlog
Voor Medal of Honor geen favela's of raketbasissen, maar Afghaanse stadjes, boerderijen en bergriffen. Je beleeft de oorlog in Afghanistan door de ogen van Tier 1 operators 'Rabbit' en 'Dusty' en US Army Ranger Dante Adams. En beleven is wat EA wil dat je doet, je moet het idee hebben dat je met je laarzen in het droge Afghaanse zand staat. Die beleving heeft EA goed over weten te brengen. Bij veel moderne oorlogsgames denk ik om de haverklap, ‘WTF, dat kan toch helemaal niet.’ In Medal of Honor had ik echt het gevoel dat het in Afghanistan ook zo kan zijn.

Dolgedraaide generaals
Of je nu door een Afghaans stadje sluipt, op een bergkam aan het sniperen bent, met een US Army Ranger de Helmand vallei probeert leeg te vegen of in een Apache een bergdrop met de grond gelijk maakt, het lijkt zo uit het journaal weggelopen. Geen dolgedraaide generaals, geen rare plotwendingen, vreemde locaties of rushes wanneer je tegenover 50 vijanden staat. Ik ben gelukkig nog nooit in Afghanistan geweest, maar je gelooft dat het er zo aan toe is gegaan. De tactieken kloppen, het radioverkeer klopt, als je luchtsteun aanvraagt is die lang niet altijd direct voorhanden. EA heeft mij er van weten te overtuigen dat deze game dichter bij het realisme komt dan andere oorlogsshooters.

In eigen voet geschoten
En toch, toch is EA blijkbaar vergeten om het ‘melodrama’ pistool op veilig te zetten, want ze schieten zichzelf pijnlijk in de voet. Een senator/generaal/de president wil per se dat de Rangers ingezet worden, terwijl de commandant ter plaatse daar minder zin in heeft. Het gesteggel hierover wordt zo mager uitgewerkt en in beeld gebracht. Ook ontbreekt het echte drama, de echte emotie en de echte grote problemen. Ja, natuurlijk word je aangevallen door Taliban, maar eigenlijk heb je altijd wel het gevoel dat het toch allemaal weer goed gaat komen. Dit zal deels te maken hebben met de invloed van het Amerikaanse leger, waarvoor het natuurlijk niet goed is als er een huilende militair of friendly fire in beeld gebracht wordt. Zo drijft Medal of Honor soms toch weer af naar het populisme van die andere grote oorlogsgame franchise en waar EA van had gezegd dat ze er verre van zou blijven, jammer.

Aardstralen
Gelukkig laat EA wel ‘zien’ dat Medal of Honor een realistischere benadering van oorlogsgames nastreeft. Op sommige momenten geeft de game je bijna het idee dat je naar een documentaire van Discovery Channel kijkt waar je meevliegt in de Chinook waarmee de Rangers naar het slagveld worden gebracht. Het level waarin je met een Apache vliegt doet bijna denken aan de WikiLeaks video van eerder dit jaar, maar dan zonder de controverse en mogelijk onschuldige burgerdoden. Het is dan vervelend om te zien dat de game toch nog flink geplaagd wordt door texture pop-ins en dat het bij een explosie net is alsof een vat gekleurde Legoblokjes uit elkaar spat. Na een bombardement is het alsof de aarde niet in brokken neerdaalt, maar in een soort van solide stralen. Gelukkig zijn dit slechts kleine ergernissen in het totaalplaatje van een strak afgewerkte game.

Soldaatje spelen
Wie het geweer opneemt in Medal of Honor hoeft geen revolutie te verwachten, maar er zijn toch subtiele verschillen met hoe de gemiddelde game in het shooter genre het aanpakt. Het tempo ligt een stuk lager, het aantal vijanden is vaak minder en bovendien is het lang niet allemaal gung-ho. Een aantal missies draait voor een groot deel om stealth en dat is een welkome afwisseling in de run-and-gun wereld waar shooters in leven. Ik heb me prima vermaakt dankzij de uitstekende pace en afwisseling in soorten missies en opdrachten die je uit moet voeren. Ik haalde al wat voorbeelden aan, maar de aanval op een Afghaans vliegveld waarbij je eerst hangar na hangar uitkamt en vervolgens doelen moet identificeren voor een AC-130 gunship is me erg goed bijgebleven.

Snipen
Samen met de snipermissie en het stuk in een Apache helikopter vormden dit voor mij de hoogtepunten van de game. In de snipermissie lig je op een bergkam waarbij je maatje Deuce de doelen voor je identificeert die jij vervolgens uit moet schakelen. De Apache missie is eigenlijk een grote 'blaas alle op wat je ziet show', maar door de communicatie tussen de piloten van de heli's en het basiskamp krijgt alles net even die extra dimensie. Sowieso heeft EA goed gebruik gemaakt van de verschillende omgevingen die de Helmand vallei biedt. Het ene moment baan je je een weg door een Afghaans stadje om het volgende moment in de besneeuwde bergen grotten met Taliban uit te kammen.



4,5 uur
Het is dan verschrikkelijk jammer dat Medal of Honor zo belachelijk snel over is. Met 4,5 uur ben je op Normal helemaal klaar met het spel en dat vind ik echt onacceptabel. Het is toch al een trend de laatste tijd dat singleplayers steeds korter worden en dat wordt meestal afgedaan met het argument dat de ervaring toch heftig is en dat er multiplayer is. Voor mij gaat het niet op, als een uitgever me vraagt om 60 euro neer te tellen voor een game verwacht ik ook waar voor mijn geld, niet alleen uitgedrukt in kwaliteit, maar ook in kwantiteit. Daarbij zijn veel missies al afgelopen voordat je goed en wel begonnen bent. De Apache missies is na 3 keer over een dorpje vliegen en het onder vuur nemen van een paar doelen in de bergen met 20 minuten over. De sniper missie bestaat uit het uitschakelen van een paar posten en daarna weer verder rennen. Net als je ergens lekker in zit klopt de volgende missie alweer op de deur.

Makkelijk?
Het is cool dat EA streeft naar realisme en dat de echte hordes vijanden ontbreken, maar daardoor vond ik de game op de normale moeilijkheidsgraad wel erg makkelijk worden. Ik denk dat ik in het spel maar een keer of 4 ben dood gegaan en iedere keer doordat ik even een hakbar over het hoofd had gezien. Echt behulpzaam zijn de Taliban hierbij ook niet. Ze blijven gezellig in cover plakken en steken op vaste momenten hun hoofd er even bovenuit en als ze ergens anders naar toe rennen denken ze er niet aan om af en toe even in cover te duiken. Jammer, want ik denk dat als de Taliban dit in Afghanistan zo deden die oorlog daar allang gewonnen zou zijn.

Nieuwe aanpak
Yes, geen akimbo en lightweight! De Modern Warfare 2 spelers zullen weten waar ik het over heb. De multiplayer van Medal of Honor kun je uitgekleed noemen of basic, ik noem het liever back to basic en dat is een verademing. In een tijd waarin de meeste ontwikkelaars hun e-penis vergelijken door zoveel mogelijk perks, ranks, badges, levels en andere frutsels in een spel te stoppen is Medal of Honor een overzichtelijke ervaring. Je hebt 3 klasses, verschillende wapens per klasse en iedere wapen heeft 3 attachments. Speel je met de sniper klasse dan verdien je daar punten voor en krijg je meer wapens voor de sniper klasse tot je beschikking. Het houdt de boel overzichtelijk en fair, want de mensen met een hoger level hebben weliswaar betere wapens, maar oneerlijk wordt het nooit.



Voetvolk naar Tier 1
Bereik je in de multiplayer in 1 van de 3 klasses level 8, dan upgrade je van voetvolk naar Tier 1. Leuk, want je krijgt niet alleen de unlocks die bij dat level horen, maar ook een Tier 1 outfit aangemeten. Leuk ook voor je tegenstanders, want een Tier 1 een kogel door het hoofd jaren levert 5 extra puntjes op. Punten die je in kunt zetten voor support actions. Je hebt niet de mogelijkheid om deze support actions te customizen, maar kunt wel bepalen of je een offensieve of defensieve actie inroept. Een offensieve actie is bijvoorbeeld een mortieraanval, terwijl een defensieve actie de locatie van alle tegenstanders op de map onthuld of al je teamleden van nieuwe munitie voorziet.

Fan
Ik ben na een flink wat uurtjes spelen fan van de multiplayer van Medal of Honor. Het wat langzamere spel, iets meer tactiek, geen killstreak rewards waar je compleet weerloos tegen bent en geen overbodige tierelantijnen vind ik echt prima. Het is een beetje back to basic en dat heeft ook zeker zijn charme, het gaat niet om slim gebruik van perks, maar om goed kunnen mikken en na kunnen denken en dat is toch wat mij aantrekt in een multiplayer en waarom ik Modern Warfare 2 online vrij snel heb opgegeven.

Spawnrape!
De multiplayer van Medal of Honor is overigens niet zonder zijn fouten. Door het eenzijdige kleurenpallet, grijs, bruingrijs en groengrijs is het af en toe lastig tegenstanders te zien, dit is niet erg, maar het wordt wel vervelend als er vaak dan ook nog een paar hoekjes zijn waar iemand zich kan verstoppen om eens even lekker te gaan campen. Ik vind de bescherming na een spawn ook te matig, hoe vaak ik niet ben dood geschoten door iemand die zich vlak bij een spawn point verborg of een artilleriebombardement op mijn kop heb gehad als ik net weer terug op de map stond.