Command and Conquer 4: Tiberian Twilight
Review | 31 maart 2010 - De welbekende Tiberian saga werd geďntroduceerd in de game Command & Conquer: Tiberian Dawn. In deze game maakten we kennis met het gevaarlijke goedje Tiberium, de duistere Brotherhood of Nod en de Global Defense Initiative. Deze 2 partijen waren verwikkeld in een oorlog met elkaar en het was aan de speler om deze strijd te beëindigen. Sindsdien zijn we vele games verder en zijn we aanbeland bij het einde van de Tiberian saga. Volgens EA beantwoord de game vele vragen en is het een waardige conclusie. Daarom begon ik dan ook vol met hoop aan Command and Conquer 4: Tiberian Twilight.
Het begin
Tijdens het installeren van de game merkte ik al vrij snel dat men het bij EA anders heeft aangepakt dan bij de vorige Command and Conquer games. Zo kreeg ik tijdens de installatie meerdere malen te lezen dat een constante internetverbinding vereist is. Dit is nodig omdat alle missies en multiplayer matches die je in de game speelt bijdragen aan je ervaringspunten. Eenmaal klaar met installeren van de game, besloot ik de GDI verhaallijn als eerste te proberen. Er kwamen een aantal filmpjes voorbij die mij bekend maakten met de recente gebeurtenissen in de C&C wereld. Zo staat Kane nu aan de goede kant en heeft hij blijkbaar zijn leven gebeterd. Ook lijkt de strijd tegen het steeds erger wordende Tiberium te slagen. Dankzij technologische ontwikkelingen is men nu in staat om dit gevaarlijke kristal langzaam maar zeker terug te dringen.
Niet alles is daarentegen rooskleurig, want hoewel Kane bij Nod weg is, zijn deze nog steeds druk bezig met het vechten tegen de GDI. Ditmaal wordt Nod aangevoerd door een nieuwe leider genaamd Gideon. In dit verhaal ben jij de commander die deze bedreiging moet aanpakken, jij bent echter geen newbie commander. Je speelt namelijk als een commander die in een vorige strijd ernstig gewond is geraakt en die dankzij het gebruik van een aantal implantaten nog leeft. Hierdoor kan je op een hightech manier alle nieuwsberichten bekijken. Er volgen nog een paar ontmoetingen, maar al snel wordt het tijd om aan de bak te gaan.
Wat ben ik?
Jammer genoeg merk je binnen de eerste 5 minuten al dat deze game heel anders is dan haar voorgangers. Zo is het meest opvallende nog wel dat de game dit keer geen gebruikt maakt van een basis. Hiermee verdwijnt gelijk al een groot deel van het C&C gevoel want het bouwen van een basis was voorheen altijd een centraal deel van de serie. In plaats van het bouwen van een basis kiest men nu een van de 3 Crawlers en laat deze op een aangegeven locatie afleveren. Het verschil tussen deze 3 Crawlers is dat elk een ander type is (offense, defense en support) en andere eenheden kan produceren. Over eenheden gesproken, deze produceert men nu door de Crawler in 1 druk op de knop te laten veranderen in een eenheid producerend gebouw.
Het systeem rondom de eenheden zelf is ook erg verandert in C&C 4, zo krijg je nu automatisch command points in de game die je kan gebruiken om allerlei eenheden te kunnen produceren. Hierdoor verandert de focus van de game heel erg in vergelijking met vorige C&C games. Nu kan je namelijk je Crawler neerzetten en eenheden bijbestellen zonder al te bang te hoeven zijn om resources. Ook de hoeveelheid eenheden is verandert, je kunt nu maximaal rond de 12 eenheden op het scherm toveren, in vele missies is dit zelfs minder. Hierdoor is de gameplay ook erg anders, je zet namelijk telkens je crawler neer en begint met het uitpoepen van units en deze stuur je op de vijand af. Wanneer deze units allemaal dood zijn produceer je met jouw Crawler deze weer vrolijk bij. Ook de keuze qua eenheden is ernstig beperkt, want de meeste eenheden in de game zullen eerst gelockt zijn. Je zult een bepaalde hoeveelheid van de eerder genoemde ervaringspunten moeten hebben om sommige eenheden te kunnen gebruiken. Hierdoor is de keuze qua eenheden dan ook zeer teleurstellend in het begin en kan het lang duren voordat je gebruik kunt maken van al die gave eenheden.
Het vechten met de eenheden is niet veel beter. Door de focus op een kleinere hoeveelheid eenheden is het namelijk zo dat je jouw eenheden maar wild op bepaalde doelen laat afstormen. Hoewel dit misschien logisch klinkt wordt het in deze game zeer slecht aangepakt. Door de kleinere hoeveelheid eenheden zijn de gevechten namelijk ronduit saai en repetitief te noemen. Ik heb dan ook zelden memorabele gevechten meegemaakt in de singleplayer. Het grote probleem is dat C&C 4 niet echt weet wat het wil zijn, de focus op de kleinere hoeveelheid eenheden voelt namelijk aan als een stap richting Dawn of War 2. In Dawn of War 2 had je echter een nog kleinere hoeveelheid eenheden die je in grote mate kon aanpassen en allerlei strategieën mee kon uitvoeren. In C&C 4 is het echter 9 van de 10 keer al je eenheden verzamelen en deze hersenloos naar je doelwit sturen.
