Supreme Commander 2

Review | 15 maart 2010 - Wat is dat toch met opperbevelhebbers. Een paar weken terug kwam SEGA met het teleurstellende Napoleon: Total War en nu is er Square Enix’ Supreme Commander 2, welke overduidelijk een stapje terugdoet ten aanzien van zijn briljante voorganger. Niet zo suprême.

Halfslachtig compromis
Het ontwikkelingsteam van Supreme Commander 2, de mannen van Gas Powered Games, hebben overduidelijk gekozen voor een halfslachtig compromis tussen de hardcore fan en de casual gamer. Zoals wel vaker leidt zo’n oplossing tot een game die in schril contrast staat met het origineel. Supreme Commander 2 is ook zo’n typisch onttoverde sequel die je doet verlangen naar deel 1.

Voor de mensen die onbekend zijn met het fenomeen Supcom; Supreme Commander is een RTS die opviel vanwege de enorm grootschalige gevechten. Honderden units werden tegelijkertijd op je scherm getoverd en om het spel wat afwisseling te bieden, moest je ook je economie draaiende zien te houden. Dat alles deed je in de rol van een ‘supreme commander’; een gigantische ingeblikte generaal.

Het oorspronkelijke Supreme Commander kreeg al snel een soort van cult-status omdat het over zoveel diversiteit beschikte. Dat al die opties vaak weinig toevoegden aan de totale waarde van het spel deed er niet zoveel toe; het ging erom dat ze beschikbaar waren.

Afgeslankt
Met Supreme Commander 2 lijkt het alsof de ontwikkelaar de game heeft willen afslanken. Er zijn een stuk minder verschillende units die je kunt opleiden en ook grafisch is de game achteruitgegaan (!) ten opzichte van zijn voorganger. Dit alles om de game beter speelbaar te maken; veel mensen klaagden over de hoge systeemeisen die het origineel nodig had. Toegegeven, het is een verademing om nu zonder enige hick-ups over het slagveld te scrollen.

De singleplayer campaign doet een beetje lacherig aan. Drie ‘commanders’ slaan de armen ineen om de invallende Seraphim tegen te gaan. Hoewel het verhaal serieus wordt gebracht, zijn de cutscenes ronduit hilarisch. Vooral de cartooneske stijl van de filmpjes is daar debet aan. De singleplayer bevat verder 18 missies, 6 voor elke factie, en is op zich wel het uitspelen waard.


Economische versimpeling
De versimpeling komt nog het beste terug in de manier waarop de economie getransformeerd is. Er is gekozen voor een simpel systeem dat we wel vaker terugzien in RTS-en, waarbij je de resources meteen inschakelt om nieuwe gebouwen te planten. Het originele Supcom kende een veel complexer, en daardoor ook uitdagender systeem, waarbij je echt goed op je economie moest letten. Nu komt het vooral neer op het verzamelen van zoveel mogelijk resources, om ze daarna meteen om te zetten in units. Ook het upgraden van je gebouwen gaat nu een stuk makkelijker. Waar je bij het 1e deel nog unit voor unit langs moest gaan om een upgrade toe te passen, gaat het nu allemaal erg gestroomlijnd via een overzichtelijk en transparant menu. Toevoegingen als deze zijn erg welkom, maar ze wegen niet op tegen de andere ‘verbeteringen’, die afhankelijk van jouw persoonlijke voorkeuren goed of slecht uit kunnen pakken.



Waar Square Enix beter aandacht aan had kunnen besteden zijn de pathfinding issues die de game nog altijd tergen. Keer op keer hebben troepen problemen met de vaak smalle toegangswegen op de map. Een keer kwam een unit van me zelfs vast te zitten in een van de gebouwen die ik probeerde over te nemen. Ook de AI is bij vlagen van een bedroevend niveau, vooral het herhalende karakter van de zetten die je computergestuurde tegenstanders doen begint op den duur te vervelen.

Sterke multiplayer
De multiplayer is daarentegen wel goed uitgewerkt. Veel maps zijn overgenomen uit het origineel en de lag die vroeger nog wel eens parten wou spelen is nagenoeg verdwenen. De multiplayer maps zijn ook wat groter opgezet, waardoor je minder last hebt van de eerder beschreven pathfinding issues. De multiplayer is extreem competitief; alleen online worden de heren van de jongens onderscheiden. Voordat je het weet is het game-over, elke keuze kan een fatale zijn. Gelukkig zijn er genoeg opties waarmee je de risico’s al van te voren kan indammen, zoals het achteruit laten houden van nucleaire wapens. Het is dan ook vooral op het gebied van de multiplayer dat deze game enige positieve kritiek verdient. Maar als singleplayer veteraan koop je daar weinig voor.