Napoleon: Total War

Review | 4 maart 2010 - Met Napoleon: Total War komt Creative Assembly met een game die zich in tegenstelling tot alle vorige games van de Total War franchise nadrukkelijk focust op één persoon. Napoleon Bonaparte, een van de meest gevierde en ook gehate generaals aller tijden, siert dit nieuwste deel van de roemruchte serie. Spreken we van een heldhaftige zet of simpele uitmelkerij? In ieder geval vindt deze game niet vroegtijdig haar Waterloo.

Het concept van de Total War serie is bekend. Turn-based strategy op het grote speelbord, en real-time gevechten voor de afwisseling. Zoals altijd bij de Total War serie ligt de nadruk meer op de gevechten dan op de diplomatiek en de opbouw. Fans die meer ophebben met speelborden raad ik dan ook aan om het nieuwste uitbreidingspakket van Anno 1404 te spelen; Napoleon: Total War is niets voor jullie.

Sceptisch
Zoals ik in de preview al benadrukte was men aanvankelijk wat sceptisch over Napoleon: Total War. Empire: Total War was een behoorlijk goede game die alleen qua balans en techniek beter uitgewerkt kon worden. In plaats van Empire op te poetsen werd er toch gekozen voor een game die zich op een veel kleiner gebied focust. Veel mensen zien dit dan ook als een stap terug, in plaats van een stap vooruit.

Ik behoor tot die eerste groep, want ik ben niet helemaal overtuigd. Laat ik voorop stellen dat Napoleon: Total War beter is dan zijn voorganger als eindproduct. De verbeteringen, zoals de invloed die seizoenen hebben op je leger en de veel bejoebelde ‘narratieve’ structuur, een dure term voor een betere verhaalvertelling, zijn aardig, maar nergens revolutionair. Wat wel bijzonder aardig is, is dat de game perfect speelbaar is en niet meer omkomt van de bugs. Maar ja, is dat niet een vereiste in plaats van een pluspunt?

Accuraat
De game is uitermate accuraat als het om de geschiedenis gaat. Naast Napoleon bevat de game nog veel meer generaals die de echte history-freaks vast en zeker zullen kennen. Zo zul je ook admiraal Nelson tegen komen, bekend van zijn zeevictorie bij Trafalgar. Alle generaals kunnen voor bonuseigenschappen zorgen als je ze op een bepaalde manier gebruikt, wat dan weer zorgt voor wat extra diepgang tussen de gevechten door. Je wilt je generaals ook niet dood zien gaan in de gevechten, want de impact die de dood van een generaal op je leger heeft is groter dan ooit tevoren.


De campaign is opgedeeld in 3 gedeeltes, waarbij de Italiaanse en de Egyptische eigenlijk onderdoen voor de laatste campaign. Ik zie de eerste 2 campaigns echt als opwarmertje voor de finale campaign, waarbij je toewerkt naar je eigen Waterloo. Naast de campaigns kan je er ook voor kiezen om een andere grootmacht te kiezen. Je kunt met bijvoorbeeld Engeland of Rusland Napoleon proberen tegen te houden. Al snel zul je er dan achter komen hoe de greep van Napoleon op Europa was, want de game is zelfs op easy behoorlijk lastig als niet-fransoos.

Weg met de grenzen!
Wat voor mij de grootste nalatigheid is, is dat Creative zich heeft beperkt tot het Europese strijdtoneel. Natuurlijk, Napoleon’s theater kwam niet ver buiten Europa, maar de Napoleontische oorlogen waren toch echt een conflict dat ook de mensen buiten Europa bezig hield. Hoewel Wikipedia stelt dat “the Napoleonic Wars were much less global in scope than preceding conflicts,” durf ik daar wel tegen in te brengen dat het de game ten goede was gekomen als we ook buiten Europa (en een stukje Noord-Afrika) hadden kunnen vechten. Wat de Total War serie zo goed maakt is dat we onze eigen geschiedenis kunnen creëren, en dat we daar volledig vrij in gelaten worden. Het is vreemd dat je, om een voorbeeld te noemen, als de Engelse koning kan spelen, maar dan niet banden kan onderhouden met India of Amerika, welke wel degelijk uitermate belangrijk waren in die periode. Amerika verkreeg zelfs de helft van haar hedendaagse grondgebied na een deal met Napoleon. Het is zonde dat men daar geen rekening mee heeft gehouden, want het geeft de game een enge begrenzing. Ik wil dat schip zo graag voorbij IJsland of Turkije laten varen, maar het kan niet. Jammer, jammer, jammer.


Soldaten? Zelfmoordcommando's zul je bedoelen.
Een ander probleem dat de serie nog altijd achtervolgt is de niet al te slimme AI. Hier heb je natuurlijk geen last van als je in de multiplayer modus speelt, maar aangezien men de game toch vooral koopt voor de campaigns zie ik dit wel als een groot minpunt. De soldaten van de AI lijken soms wel levensmoe, zo dom zijn sommige ‘tactische’ beslissingen. Of je moet het in kleine groepjes aanvallen van mijn altijd extreem brede vuurlinie zien als een acte van hoogstaand vernuft. Nee, in real life waren de soldaten uit Napoleon: Total War niet voorbij hun militaire opleiding gekomen.

Vindt de game dus toch vroegtijdig haar Waterloo? Nee, daarvoor was Empire: Total War gewoon een te goede game. Dat zegt echter wel genoeg over de verbeteringen die deze sequel met zich meebrengt. Het is te weinig, helemaal als daar de nadelen ook nog bij worden beschouwd.