Risen

Review | 9 oktober 2009 - Risen is het nieuwste sprookje van Piranha Bytes. Na het fatale Gothic III scheiden de paden van JoWood en Piranha Bytes zich. De vele bugs hebben de vriendschap behoorlijk bekoeld. JoWood heeft nu Spellborne aan het werk gezet om de Gothic serie nieuw leven in te blazen, maar dat weerhield Piranha Bytes er niet van om met de technologie van Gothic III ook een volwaardige RPG af te leveren. Zei ik volwaardig? Zeg maar gerust briljant.

Risen is een diamantje. Gothic III was dat in wezen ook, alleen die diamant was zo ongepolijst en ruw dat alleen de meest elitaire hardcore RPG-ers dat in konden zien. De meeste gamers, waaronder ik, gooiden het bijltje er al bij neer toen ze langs het eerste everzwijn kwamen. ''Oehh... ahhh...oehhh...'' en een kreun waar mijn vriendin jaloers op zou zijn waren eigenlijk het laatste wat ik ooit heb vernomen van Gothic III. Wanstaltige game was dat.

Keuzes op een tropisch eiland
Maar goed, in deze review bespreek ik Risen en niet Gothic III. Zoals het een goede RPG betaamt beschikt Risen over een alleraardigst verhaaltje. Even resumeren. Je zat op een schip dat in een storm kapseisde, en wordt wakker op een op het eerste gezicht onbewoond eiland dat rechtstreeks uit Lost lijkt te komen. Samen met wat dode schipbreukelingen en een appetijtelijke jonkvrouw lig je daar op het strand, waarna het natuurlijk je eerste taak is om het vrouwtje aan te spreken. Of je slaat haar gewoon de hersens in met de knots die eventjes verderop ligt. The Choice is Yours.

Keuzes zijn van kritiek belang in games van Piranha Bytes. Nu zijn het geen Orcs en Bandits, maar de Inquisitie en de Bandieten. De Inquisitie heeft het eiland waarop je bent terecht gekomen als het ware ingenomen. Voorheen woonden de mensen allemaal in vrede onder 'De Don', maar nadat een goddelijk fenomeen ervoor zorgde dat er allemaal tempels uit de grond begonnen te schieten greep de Inquisitie in en legden ze beslag op grote delen van het eiland. De lokale bevolking voelt zich onderdrukt en komt dus in opstand. Risen als analogie voor het Israëlisch-Palestijns conflict? Who knows.

De keuze is dus aan jou. Val je voor de religieus getinte propaganda van de Inquisitie en probeer je hogerop te komen in hun hiërarchie, of ga je de lokale bevolking steunen bij hun opstand tegen de gevestigde orde? Of ben je gewoon een freerunner die zich niks aantrekt van het hele conflict en gewoon zijn eigen weg gaat? Of ben je zo dom om je gevangen te laten nemen door de Inquisitie, waardoor je de rest van je leven als slaaf door het leven gaat? Moeilijk, moeilijk, moeilijk.

Festijn voor de hardcore RPG-er
Als je eenmaal je keuze hebt gemaakt moet je natuurlijk quests vervullen voor één van beide partijen en vervolgens ontvouwt het verhaal zich in heel erg traag en rustgevend tempo. Dit is een game voor de echte RPG-er, die RPG-er die Morrowind beter vond dan Oblivion, de RPG-er die nog altijd nat wordt van Mass Effect en de RPG-er die constant terugdenkt aan games als Baldur's Gate en Ultima. Deze gamer is niet erg verwend de laatste tijd en juist daarom komt Risen als een soort godsgeschenk uit de hemel vallen.



Toch zijn er wel enkele kanttekeningen te plaatsen. Zo is het combat systeem wel verbeterd t.o.v. Gothic III, maar bij lange na niet zodanig dat we kunnen spreken van een goed vechtsysteem. Zwaardvechten is een sport op zich, waarbij het vaak neerkomt op het lukraak spammen van beide muisknoppen. Het spel is dan ook het best op easy te spelen, zodat het evidente probleem van de combat (toch niet niks in een RPG) het minst zwaar gevoeld wordt. Daarnaast kan je natuurlijk ook gewoon jager of magiër worden waardoor je niks meer te maken hebt met close combat. Ik raad het in ieder geval aan. Onoverkomelijk is deze oneffenheid echter niet.

Er is nog wel meer mis met Risen. Zo zijn sommige animaties echt om van te huilen. Neem bijvoorbeeld het springen, dat echt rechtstreeks gekopieerd is uit Morrowind. Experts weten dat zelfs in 2002 erg lacherig gedaan werd over het springen in Morrowind, maar dat heeft Piranha Bytes er niet van weerhouden om het één-op-één te kopiëren. Het openen van kisten is dan weer rechtstreeks gekopieerd van Fable, in mijn ogen ook niet het beste punt uit die game, dus dat kopieerwerk had veel beter gekund. Als je jat, jat dan alsjeblieft de goede aspecten van games.



Om even mijn lijstje nadelen af te werken: De cinematics bij dialogen zijn ronduit slecht (jump cuts i.p.v. shot/reverse shot), de voice acting is matig en seksscènes worden niet in beeld gebracht. Dat er wel seks in de game voorkomt is daarentegen natuurlijk een pluspunt. Ook in tijden van sociale onrust moet er immers ruimte zijn voor copulatie. Dat was 't. Wacht... vergeet ik niet de bugs? Duitsland+RPG+Gothic=Bugs toch? Nee, ik vergeet de bugs niet, ze zijn er simpelweg gewoon niet. Nou ja, ze zijn in ieder geval niet van noemenswaardig niveau. Heerlijk, zo'n bugvrije game van Piranha Bytes.

Sfeer
Op naar de pluspunten van deze game. Laat ik beginnen met een korte beschrijving van Harbour City (Het blijft een half Duitse game). Zodra je voorbij de palissade bent zie je overal om je heen activiteit. Van markthandelaren die hun waren aanprijzen, tot havenwerkers die cargo rondsjouwen. Een koe zit wat te grazen voor het mooiste gebouw van de stad, dronkenlappen verenigen zich in de plaatselijke taverne, een prostituee wast zich in een middeleeuwse badkuip en een eenzame vuurtorenwachter kijkt neer op de haven. Het is rustig in de haven, want vanwege de aanhoudende stormen op zee is er geen scheepsvaart meer mogelijk. Je zet het volume van de 'ambient sounds' wat lager, dat van de voice acting uit, en de muziek op de hoogst mogelijke stand, en je begint te lopen langs de kade. Het geluid van opspattend water, de schitterende harp- en cellotonen en het geschreeuw van marktlui klinkt je als muziek in de oren. Eigenlijk kan je zo al uren door de stad lopen, genietend van de werkelijk briljante muziek en de authentieke middeleeuwse sfeer. Risen is echt een ontsnappingsgame. Psychologen hoeven een gestreste cliënt maar even rond te laten lopen in Harbour City en binnen de kortste keren zal die cliënt tot rust komen. Wat een sfeer!



Sfeer is het toverwoord in Risen. De game kan misschien niet tippen aan het visuele geweld van games als Uncharted 2, maar dat neemt niet weg dat Risen ook visueel gezien een krachtige game is. De dageraad in de wildernis is echt schitterend vormgeven, en ook de grotten, de steden en eigenlijke alle omgevingen komen heel geraffineerd over. Het Depth of Field zorgt ervoor dat de verte een beetje geblurd is, wat de game een nog mystieker karakter geeft. Daarnaast is de game op het maximale grafische niveau makkelijk te draaien voor een moderne machine, toch niet een onbelangrijk criteria wanneer we het over PC-games hebben. Alleen de karaktermodellen ogen wat armoedig, maar ach, dat is een onbelangrijk detail.



Risen is echt mooi. Hoewel het vechtsysteem wat aan de brakke kant is en er zeker wat oneffenheden zijn, is Piranha Bytes er toch in geslaagd om een schitterende RPG te creëren die herinneringen oproept aan oude tijden. Risen doet Gothic II herrijzen. Applaus.