Blueberry Garden

Review | 11 augustus 2009 - Ergens op de bodem van de game-industrie en ver buiten het bereik van de tentakels van het winstbejagmonster ligt een haast nostalgisch tuintje waar het maken van games nog een 'act of creativity' is. Dit tuintje staat beter bekend als het ‘Indie’ (Independent) genre. Waar bedrijven als EA, Ubisoft, Sony en Microsoft puur uit zijn op de harde centen van de consument, boekt dit onafhankelijke en artistieke genre sterke vooruitgang. De tijd dat de meeste Independent games op het niveau van de eerste de beste Flash-based game bleven hangen lijkt voorbij. Met games als Fl0W en Braid beleefde het genre de laatste jaren een sterke opleving. De meest recente ‘hit’ binnen het genre is van Zweedse makelij. Het mysterieuze Blueberry Garden, dat sinds juli via Steam te downloaden is, was de grote winnaar van het Independent Games Festival 2009 en verdient alleen daarom al een plekje in de spotlights.

Erik Svedang won met Blueberry Garden een prijs van €30.000 op het festival. Waarschijnlijk is dat meer dan het bedrag dat de verkoop van het spel gaat opleveren. Svedang wilde met Blueberry Garden de speler vooral een unieke ervaring bieden en is daar aardig in geslaagd.

Ongemakkelijk
Blueberry Garden is een platformer waarbij het allemaal draait om het wonderlijke ecosysteem van de wereld waarin je je bevindt. Je bestuurt een vreemd poppetje met een hoed en een snavel en door middel van het plukken en opeten van verschillende berries ga je op zoek naar hedendaagse objecten. Wat het doel van het spel is doet zich gemakkelijk raden na het openingsfilmpje en is dus nauwelijks het vermelden waard. Het is daarnaast ook juist de kracht van het spel om de speler te laten zoeken naar een 'doel'. Waar de gemiddelde blockbuster-game zo is opgebouwd dat ook de meeste infantiele gamer snapt wat hij moet doen, blinkt Blueberry Garden juist uit door het ongemakkelijke gevoel dat bij de speler wordt opgeroepen door de schijnbare doelloosheid, zoals ook bij de PSN-game Flower het geval was.

Zo simpel, zo mooi
Zodra je Blueberry Garden opstart valt meteen de simpelheid van het spel je op. Een wazig zwart effect aan de rand van je scherm zorgt ervoor dat je meteen vergeet dat je naar een beeldscherm zit te kijken. Het is echt ongelooflijk dat dit minuscule grafische effect niet vaker wordt gebruikt bij de echt grote games. Een tutorial om er even in te komen is er niet bij in Blueberry Garden; zodra je het spel opstart word je meteen in de kleurrijke wereld geworpen. Natuurlijk zitten er hints in het spel verweven, maar het is aan de speler om uit te vogelen wat er moet gebeuren. Als je daar geen zin in hebt kun je nog altijd gewoon door de wolken vliegen onder het genot van de schitterende piano-symfonieën van de Franse Daduk. Blueberry Garden laat dan ook eens te meer zien hoe belangrijk muziek kan zijn voor een computerspel. Zonder de schitterende pianobegeleiding, die sterke herinneringen oproept naar de muziek van Yann Tiersen (zie de film Le fabuleux destin d'Amélie Poulain), was dit spel waarschijnlijk niets meer geweest dan een nietszeggende puzzelplatformer.



Techniek laat te wensen over
Blueberry Garden lijdt jammer genoeg aan gebreken die we vaker terug zijn bij games van onafhankelijke ontwikkelaars. Vooral op technisch vlak blinkt de game bepaald niet uit. Hoewel de game op mijn computer als een zonnetje liep schijnt het zo te zijn dat de game onspeelbaar is voor mensen met een wat minder dure rig. Check dus van te voren even de demo voordat je het spel aanschaft. Daarnaast komt het hoofdpersonage nog wel eens vast te zitten tussen twee plateaus en zijn schuine hellingen een crime voor het gevleugelde snaterdier. Deze oneffenheden kunnen erg frustrerend zijn en halen de speler een beetje uit de roes die Blueberry Garden simuleert.

Of Blueberry Garden iets voor je is kan ik moeilijk peilen. Als je Braid en Flower niks vond kun je deze game gerust links laten liggen, maar als je wel onder de indruk was van deze artistieke hoogtepuntjes raad ik je toch aan om Blueberry Garden te proberen. Hoewel de game niet zo diepgaand en filosofisch is als Braid, en niet kan tippen aan de ongekende vrijheid en grafische pracht van Flower, is hij zeker de moeite waard voor iedereen die €5 kan missen. Voor die €5 krijg je een game met een speelduur van zo’n 1 à 2 uur en een verhaal dat genoeg stof tot nadenken biedt. Voeg de schitterende, dromerige pianomuziek daar aan toe en besef dat Blueberry Garden een spel is dat ondanks de geringe speelduur niet mag ontbreken in je ‘kunstverzameling’. Bluberry Garden is een terechte winnaar!