The Last Remnant

Review | 13 mei 2009 - Dat Japanse RPG’s nog redelijk populair zijn, blijkt wel uit het aantal van deze games die er uitkomen. De Final Fantasy games, van het voormalige Squaresoft, nu Square Enix, is inmiddels al bij deeltje 13 aangekomen en dan reken ik nog niet eens de spinoffs en het gedrocht X-2 erbij. Met The Last Remnant probeerde Square Enix op de Xbox 360 een nieuwe succesvolle titel neer te zetten. De game kreeg echter veel verschillende cijfers, zowel hoog als laag. Doet deze titel het op de PC beter?

The Last Remnant is een japanse turn based RPG, waarin de gevechten tussen de speler en de vijand anders aangepakt zijn. Gevechten worden nu met groepen units uitgevochten waarin jij de troepen orders geeft, maar ze zelf bepalen hoe deze uitgevoerd worden. Daarover verder in de review meer.

De Remnants
Zoals de naam van de game al duidelijk maakt, draait de game voor een groot deel om de Remnants. Deze mysterieuze artefacten zijn stuk voor stuk verschillend van elkaar en hebben allen andere functies. Zo zijn er onder andereRemnants die als wapens gebruikt kunnen worden, gigantische Remnants die aanbeden worden door de bevolking en kleinere remnants die voor alledaagse dingen gebruikt worden.

Het verhaal volgt Rush Sykes, een zoon van twee Remnant onderzoekers, die na de ontvoering van zijn zus het land afreist om haar terug te vinden. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, en op zijn reis komt hij voor allerlei complotten te staan en zal hij nieuwe bondgenoten en vijanden maken. Hij besluit zich aan te sluiten bij de markies van Athlum, David Nassau. Athlum is een kleine staat met weinig zeggenschap en daar wil David iets aan doen. Dan verschijnt er plots The Conqueror, een man waar niemand iets van weet en die alle Remnants voor zichzelf wil hebben. Dat betekend natuurlijk niets goeds en dus staan Rush en zijn kameraden voor een groot avontuur. Het verhaal is niet slecht, maar ook niet spectaculair te noemen. Er is ten opzichte van de Xbox 360 versie van de game niets veranderd qua verhaallijn en zal voor degene die de game daarop gespeeld hebben weinig nieuws te bieden hebben.

Unions en units
RPG’s, en dan vooral de Japanse variant, staan vooral bekend om hun zogenaamde random encounters en vele gevechten. Gelukkig doet de Last Remnant, net als Final Fantasy XII, niet aan random encounters. Ik heb er namelijk een schijthekel aan wanneer ik niet weet waar ik heen moet en elke paar stappen onderbroken wordt door een gevecht. In The Last Remnant kan je de vijand op de overworld zien en zelf het gevecht beginnen. Zo is het mogelijk om gevechten met willekeurige monsters in een kerker compleet te vermijden, maar dat doet natuurlijk niets goed voor het sterker maken van jouw personages.

Wanneer je een gevecht wilt starten, loop je naar het monster toe en activeer je de zogenaamde Monster Encounter Trigger. Hiermee komt er een grote cirkel om Rush heen en elk vijandig wezen dat in deze cirkel staat wordt tegelijk naar het gevecht gebracht. Wanneer je tegen meer monsters tegelijk vecht, is de kans op een grote beloning aan het eind van het gevecht groter. De gevechten worde uitgevochten in Unions, groepen units die samen één geheel vormen. Zij voeren om de beurt in een groep de opdrachten uit die je ze gegeven hebt. Alle units in een Union delen Hit Points (HP) en Action Points (AP). Het totale HP en AP van een Union is de som van de HP en AP van alle units in een Union. Wanneer je meerdere units met veel HP in een Union doet, zal de totale hoeveelheid HP dus veel groter zijn dan wanneer je slechts één iemand met veel HP hebt, maar de rest redelijk weinig heeft.

Je hebt echter weinig controle in de gevechten. De klassieke opties als ATTACK, MAGIC, ITEM en RUN zijn namelijk verwijderd en vervangen door echte orders die afhangen van de omstandigheden van het gevecht. Zo kan je afhankelijk van sommige factoren, bijvoorbeeld de afstand tussen jouw geselecteerde Union en de vijand of de HP van de vijand, slechts soms bepaalde vaardigheden gebruiken. Zo kun je niet zelf per unit de vaardigheden kiezen maar moet je hopen dat hij de aanval gebruikt die je wilt. Je kan tevens wel zien welke aanvallen of vaardigheden elke unit in een Union zal gebruiken die beurt, maar zelf kan je het dus niet veranderen. Ook zullen units tijdens hun beurt soms nog zelf van actie verwisselen. Wil je een monster snel afmaken maar ben je zwaargewond? Dan zal iemand met een helend voorwerp of magische spreuk deze gebruiken in plaats van het monster aanvallen om de laatste klap uit te delen. Zulke veranderingen van actie zijn soms erg handig, maar het zou beter zijn om de speler gewoon controle te geven over alle acties. Desalniettemin zijn de gevechten ontzettend verslavend. Om wat voor een reden weet ik niet precies, maar komt denk ik door de combinatie van snelle actie die op het scherm gebeurd en beloningen die je kunt verdienen aan het eind van een gevecht. Er is ook een erg handige turbo functie toegevoegd aan de gevechten die in de Xbox versie niet zaten. Dat hebben ze goed gedaan, aangezien de lange gevechten een vaak voorkomend minpunt waren.

Unions kan je zelf opstellen uit units en je hebt wel wat vrijheid in hoe jij je Unions wilt hebben, maar toch zijn er beperkingen. Zo is het mogelijk om de units te selecteren die jij wilt hebben, kan je formaties kiezen met ieder andere sterktes en zwaktes, maar kan je jouw units niet zelf uitrusten met wapens en dergelijke. Dit kan alleen met het hoofdpersonage Rush, wat op zich wel logisch is. Toch is het jammer dat je vaak beperkt wordt in wat je wel en niet zelf kan bepalen. Het zou juist geweldig zijn om zelf jouw team zo veel mogelijk aan te passen aan jouw voorkeur. Wat wel weer een goed punt is, is dat er een aantal limieten bij het maken van Unions zijn verwijderd. Zo kan je oneindig veel Unions creëren.



Presentatie en controls
Audiovisueel is de game geweldig. Grafisch is, wanneer je alle settings op zijn hoogst zet, alles scherp en ziet het er allemaal supergoed uit. Ook de audio is van hoge kwaliteit. Hierbij heb ik het niet alleen over de muziek die erg goed is, maar ook de stemmen van de personages zijn erg goed en klinken totaal niet geforceerd of iets dergelijks.

Over de controls heb ik ook weinig slechts te zeggen. Tenminste...wanneer je de game met een Xbox 360 controller speelt. Met een toetsenbord speelt het echt voor geen meter. Ik had zelf de controller in het eerste echte gebied al ingeplugd en de rest van de game zo gespeeld. Dat de game eigenlijk bedoeld is voor een controller wordt al heel snel duidelijk. Zo worden alle knoppen die je moet indrukken weergegeven als de Xbox 360 versie. In plaats van Enter staat er dus Start, spatie is RT enzovoorts. Nu zullen er weinig mensen zijn die een Xbox 360 controller hebben zonder 360, dus waarom zouden zij de game niet al eerder op de console gespeeld hebben? Of de game met een andere controller te spelen is weet ik niet, dus daar kan ik niets over zeggen.