Wallace & Gromit: The Last Resort

Review | 5 mei 2009 - De eerste episode in Wallace & Gromit’s Grand Adventures kon me aardig bekoren en kreeg van mij maar liefst een 94/100. Vandaag is de tweede episode verschenen voor PC en na het, persoonlijk, geslaagde eerste deel wilde ik ook deze episode aan een speelbeurt onderwerpen. Is Wallace & Gromit: The Last Resort een goed vervolg op Fright of the Bumblebees ?

The Last Resort
In Wallace & Gromit: The Last Resort is het volop zomer en iedereen in het dorp wil naar het strand vertrekken om daar te genieten van het mooie weer. Wanneer Wallace en Gromit alles gepakt hebben om naar het strand te vertrekken, begint het plots zeer hard te regenen waardoor hun vakantie letterlijk in het water gevallen is. Omdat iedereen graag genoten had van een lekker dagje op het strand komt Wallace op het idee om het strand naar zijn kelder te brengen.

Wat een leuk dagje had moeten worden draait uit op een mysterieuze zaak welke Wallace en Gromit moeten oplossen. Duncan McBiscuit, de “vriend” van de buurvrouw, heeft namelijk tijdens het middagmaal een dreun gekregen en is “ontvoerd”. Met behulp van zijn Deduct-O-Matic wil Wallace het mysterie oplossen, maar zijn uitvinding werkt niet echt zoals het moet. Het is dus de taak van Gromit om op zoek te gaan achter de dader, het motief, het wapen en de getuige, en Wallace te helpen.

Net als in Fright of the Bumblebees is het ook in deze episode de bedoeling om verscheidene dingen te zoeken om alles tot een goed einde te brengen. Zo moet je bijvoorbeeld in het begin alle materialen zoeken om van de kelder een prachtig strand te maken. Zoals gewoonlijk hebben je vrienden één van deze materialen, dus is het de bedoeling dat jij deze te pakken krijgt door ze onder andere te helpen of iets te geven. Kortom omvat The Last Resort hetzelfde concept als Fright of the Bumblebees.

Nieuwe personages en omgeving
The Last Resort bevat nieuwe personages waar het verhaal rondom draait. Allereerst heb je Duncan McBiscuit. Zoals zijn naam reeds doet vermoeden is deze man een Schot, die eigenlijk meer weg heeft van een Ier. Duncan wil graag met buurvrouw Felicity naar het strand gaan, maar door het slechte weer wil Felicity niet gaan. Duncan laat zich niet zomaar afschepen en blijft aandringen om toch maar naar het strand te gaan. Hij is immers geen makkelijke persoon en dit zal je in de eerste hoofdstukken van de game vooral opvallen. Zo vergelijkt hij Mrs. Gabberley als een pudding en pest hij Mr. Paneer door zijn zandkasteel steeds plat te trappen. Twee andere personages zijn de showhonden van Felicity; Poodgie-Woo en Tinkie-Wee. Deze hondjes zijn dol op Mr. Squeaky, hun speeltje, en Felicity houdt ervan haar hondjes te verkleden. Hoewel ze lijken op lieve, kleine hondjes, schuilt in hen het karakter van een echte pitbull.

In deze episode is het ook mogelijk om de woonkamer te bezoeken. In Fright of the Bumblebees lag deze bezaaid met honingpotten waardoor het zelfs niet mogelijk was om de deur te openen. In de woonkamer vind je een suikerspinmachine en een geautomatiseerde fotograaf, weer enkele uitvindingen van Wallace. Om zijn strand een extra vakantiegevoel te geven, heeft Wallace een glijbaan geïnstalleerd welke begint in zijn slaapkamer en eindigt in de kelder. Onder andere Duncan McBiscuit is verzot op dit speeltje. Buiten deze nieuwe personages en de woonkamer biedt deze episode weinig vernieuwing ten opzichte van het eerste deel.



Iets mindere humor
Persoonlijk vond ik de humor in Wallace & Gromit: The Last Resort iets minder dan in Fright of the Bumblebees. Er is nog wel humor aanwezig in de game, maar niet iets om je bij dood te lachen. Waar je in de eerste episode nog dansende bijen had en een lachwekkende bijenkoningin, zal je het in The Last Resort met minder moeten doen. Wanneer Wallace de Deduct-O-Matic gebruikt, verschijnen grappige antwoorden waaronder als getuige bijvoorbeeld Aunt Petunia maar dit toverde niet echt een grijns op mijn gezicht. Misschien dat je wel schaterlacht als Felicity haar hondjes verkleedt, maar dit gebeurde immers niet bij mij.

Dezelfde intuïtieve besturing en graphics
De besturing van het eerste deel was zeer intuïtief gebracht en makkelijk te gebruiken. Dit is vooral de makers opgevallen, want aan de besturing is niets veranderd. The Last Resort speelt even makkelijk als Fright of the Bumblebees en daar is op zich niets mis mee. Bewegen doe je met de pijltjes en je klikt alles aan met de muis. Hoewel de Xbox Live Arcade-versie nog even op zich laat wachten, is het ook mogelijk om de PC-versie met een Xbox 360-controller te spelen. Je bestuurt alles dan met de analoge sticks terwijl je met de X-knop de inventaris van Wallace en Gromit oproept. Ook dit werkt zeer perfect en is voorzien voor iedereen die graag de game met een controller speelt.

Op grafisch vlak is weinig veranderd aan deze episode, wat misschien wel goed is. De graphics van het eerste deel vond ik namelijk zeer geslaagd omdat de gehele game geanimeerd is in tegenstelling tot de films. Een goed idee van Telltale Games om niets aan de graphics te veranderen, want het moet immers de typische Wallace & Gromit-sfeer uitstralen. De stemmen zijn exact hetzelfde als in het eerste deel en ook de stem van Duncan McBiscuit verraadt meteen uit welk deel van Engeland hij komt zonder dat je zijn klederdracht gezien hebt.