Company of Heroes: Tales of Valor

Review | 24 april 2009 - De immens populaire Company of Heroes serie kent inmiddels drie delen. Zo heb je het origineel, die het strategie genre een nieuwe draai wist te geven, de uitbreiding Opposing Fronts waarin het Britse leger en de Duitse Pantzer Elite speelbaar werden. We zijn nu aangekomen bij Tales of Valor, de tweede stand-alone uitbreiding van de game. Heeft de game genoeg te bieden om de inmiddels al een paar jaar oude game opnieuw te kunnen verfrissen?

Company of Heroes?
Voor de mensen die het niet weten, Company of Heroes is een strategiespel waarin je met kleine groepen soldaten doelstelling moet zien te bereiken en gebieden moet veroveren. In de singleplayer doe je dit door de missiedoelstellingen te bereiken, maar in de multiplayer gaat dit op een hele andere manier. In de multiplayer kan het draaien om het vernietigen van de tegenstanders basis of het veroveren van de victory points. In dit opzicht is er in Tales of Valor weinig veranderd. Qua gameplaymechanieken is er in de standaard modes weinig toegevoegd. Alle resources, zoals Manpower, Munitions en Fuel zijn nog steeds van de partij en moeten op traditionele wijze worden veroverd. Wanneer je met jouw troepen op een resource klikt, zullen ze deze beginnen te veroveren, waarna je deze kunt versterken door er een gebouw om heen te bouwen, dat ook weer extra resources voor je binnenhaalt en het beschermt tegen vijandige aanvallen. In je hoofdkwartier kun je de opdracht geven tot het bouwen van gebouwen als bunkers en fabrieken, waarin je jouw manschappen en voertuigen op kunt roepen.

Resources worden gebruikt om zowel gebouwen en troepen als upgrades voor jouw troepen en voertuigen aan te schaffen. Naast de standaard resources zijn er ook Victory Points. Deze cruciale resource bepaalt in de skirmish en multiplayer ‘Victory Point Control’ mode namelijk of je wint of verliest. Wanneer de tegenstander de meerderheid van de Victory Points, die over het level verspreid zijn, in hun bezit heeft, zullen jouw punten verminderen. Wanneer deze de nul bereiken, is het spel over en heb je verloren. De game is in deze mode dus heel anders dan een standaard strategie game waar het doel meestal het vernietigen van de basis van de vijand is. Het gaat hier om strategische punten die op een hele tactische manier veroverd en behouden moeten worden.

Dat zijn zo’n beetje de basiselementen van de game. Om nou alle content uit het origineel te reviewen lijkt mij een beetje onnozel, dus zal ik gauw verder gaan met de content die de uitbreiding met zich meebrengt. In Tales of Valor zijn er nieuwe singleplayer campagnes, nieuwe multiplayer modes en maps, een nieuwe Direct Fire mode en nieuwe troepen.

Campagnes
Er zijn drie nieuwe singleplayer campagnes speelbaar, waarmee het totaal aantal campagnes, als je alle voorgaande delen ook gekocht hebt, op zes staat. De drie nieuwe campagnes zijn Tiger Ace, Causeway en Falaise Pocket. Deze zijn zeker niet verkeerd, maar hebben één groot nadeel: Ze zijn ontzettend kort. Zo bestaat elke campagne uit zo’n drie missies, waardoor de totale speeltijd van alle campagnes bij elkaar rond de drie uur ligt. De beste campagne is naar mijn mening de Tiger Ace campagne. Hierin neem jij de controle over de Duitse Tigergruppe die in hun krachtige Tiger tank Villers Bocage proberen over te nemen. In deze mode komt de Direct Fire mode meteen tot zijn recht. Door middel van deze Direct Fire mode, die je makkelijk aan en uit kan toggelen wanneer je de unit geselecteerd hebt, kun je zelf bepalen waar en wanneer jouw tank zijn vernietigende granaten zal afvuren. Dat werkt heel goed en geeft jou totale controle over waar en wanneer je tegenstander wilt bevuren. Dat maakt het vechten tegen vijandelijke pantsers een stuk makkelijker, aangezien de voertuigen aan de achterkatn minder goed verdedigd zijn.

Het gebruiken van Direct Fire werkt echter alleen optimaal wanneer je maar één unit geselecteerd hebt. Met twee units is het een stuk minder effectief. Want wanneer je rechterklikt op een vijandige unit en je hebt twee units geselecteerd, waarvan er één Direct Fire gebruikt, blijft de Direct Fire unit staan terwijl de normale unit wel de strijd aangaat met het doelwit. Ook brengt de introductie van Direct Fire iets anders met zich mee. Sommigen zullen het niet erg vinden, anderen weer wel, maar het spel voelt doordat je zelf kan richten en schieten veel meer als een actie game. Er is weinig tactisch nadenken nodig als je met je tank muren omver walst, auto’s opblaast en ‘Tommy’, oftewel de Britse soldaten, overrijd. Ikzelf heb hier geen probleem mee, maar voor de echte fans van het tactische denken zal het minder leuk zijn.

Ook de tweede campagne heeft met dit probleem te kampen. In Causeway bestuur jij Amerikaanse paratroopers die de La Fiere Causway proberen te veroveren. Ook deze troepen kan je met Direct Fire makkelijk laten schieten waar jij wilt. Hierdoor is het makkelijk om de Duitse troepen door middel van Run & Gun uit te schakelen, wat de campagne eigenlijk te makkelijk maakt.



De derde campagne, Falaise Pocket, is een stuk traditioneler dan de andere twee. Hierin neem jij de leiding over een Duits leger, die door middel van een verassingaanval omsingeld wordt door de geallieerden. Het is aan jou om de stad te verdedigen tegen de constante aanvallen. Hier zul je zelf een leger moeten opbouwen door de verschillende slapende manschappen, die door de stad verspreid zijn, wakker te schudden om ze aan je leger toe te voegen. Deze mode is meteen een stuk moeilijker dan de vorige twee, omdat er zo veel tegelijk aan de hand is en gebeurd moet worden.

Operations
Naast een aantal nieuwe standaardmaps waarop ouderwetste potjes CoH gespeeld kunnen worden, zijn er ook maps met nieuwe speelmodes. Deze zogenaamde ‘Operations’ spelen heel anders dan de standaard potjes. Zo is er Operation Stonewall, waarin je met een groep spelers een stad moet zien te behouden tegen een overweldigende groep AI-bestuurde troepen. Operation Pantzerkrieg staat helemaal in het teken van Tank tegen Tanks. Hier zal iedereen uit het team een tank besturen, om vervolgens het vijandige team uit te schakelen. Als laatst is er Operation Assault, waarin je één gespecialiseerde unit bestuurd, om zo in een team samen te werken en het vijandige team te overmeesteren. Alle modes zijn erg uniek en verfrissend om te spelen, maar slechts één map per mode is toch echt te weinig.

Hoewel er een aantal nieuwe units te besturen zijn, zoals de M18 Hellcat, de H39 Geshutzwagen, de amfibische Schwimmwagen en de T17 Armored Car, ontbreekt er een nieuw leger om te besturen. Dat is natuurlijk erg jammer en zou de uitbreiding toch nog wat meer content kunnen geven.