World in Conflict: Complete Edition
Review | 20 maart 2009 - Eind 2007 kwam Massive Entertainment met World in Conflict. Deze veel geprezen real-time strategy game deed het goed zowel bij de pers als in de winkels en nu is er World in Conflict: Complete Edition. Als Massive hiermee probeert te bewijzen dat een spel uit 2007 anno 2009 nog even goed kan zijn, dan kan ik alvast verklappen dat die poging geslaagd is. Naast World in Conflict bevat de Complete Edition ook de onlangs verschenen uitbreiding, Soviet Assault.
World in Conflict is een RTS die zich erg op de strategische kant van het genre richt. Een basis bouwen komt enkel op de simpelste manier voor in de game en van een economie of handel is al helemaal niet te spreken. Gelukkig doet de game het strategische deel dan ook erg goed. Meestal begin je met een aantal ‘reinforcement points’ welke je kan uitgeven om je eenheden op het slagveld te droppen. Met die eenheden moet je dan één of meerdere doelen bereiken. Deze doelen lopen uiteen van simpelweg het uitroeien van een deel van het vijandelijke leger of een bepaald punt innemen tot het repareren van een aantal voertuigen of het binnen een bepaalde tijd innemen en verdedigen van een gebied. Door een primary of niet noodzakelijk secondary objective te voltooien verdien je vaak een gratis voertuig of wat extra steun van de fire support.
Een tactische boem
Het tactische element komt voornamelijk door de eenheden en de ‘fire support’ die je tot je beschikking hebt. Je hebt onder andere tanks, helikopters, artillerie, SUV’s en natuurlijk soldaten tot je beschikking. Van de meeste eenheden heb je een light, medium en heavy variant. Alles heeft zijn sterke en zwakke punten en het steen-papier-schaar systeem werkt goed. Met alleen maar dezelfde soort units zal je het in deze game niet redden. De meeste eenheden hebben een speciale offensive en defensive vaardigheid die je in nood kan gebruiken voor net dat beetje extra voordeel. Zo kunnen Heavy Attack Helicopters een krachtige raket afvuren die tanks kan vernietigen en hebben gepantserde voertuigen de mogelijkheid om een rookgordijn af te vuren.
Bijna even of misschien net zo belangrijk als de eenheden is de fire support die je tot je beschikking hebt. Je acties op het slagveld leveren punten op die je kan besteden aan een verscheidenheid aan aanvallen die een grote impact op de strijd hebben. Zo kan je een napalm strike oproepen om een bos met vijandige infanterie plat te branden, een gebied met tanks bestoken met een enorme artillerie aanval of zelfs een ‘tactical nuke’ inzetten. Deze aanvallen kunnen het tij keren maar als je ze niet optimaal gebruikt, heb je er weinig aan. Je kan een bom op een gebied afsturen, maar als de vijand gewoon rustig verder rijdt is er een kans dat de bom niks zal raken. Je moet dus vaak goed nadenken over hoe je ze gebruikt en inschatten waar je ze moet gebruiken.
Explosieve graphics
Dit alles wordt, zeker voor een game uit 2007, schitterend weergegeven. De omgevingen en eenheden zien er nog steeds goed uit voor deze tijd en de texturen zijn nog steeds erg goed. Waar deze game echter in uitblinkt zijn de grafische effecten die op het scherm getoverd worden. Altijd is er wel ergens een explosie te zien met realistische ontploffingen, rook en schade aan de omgeving. Wordt er geen huis aan stukken geschoten, dan staat er wel een bos in brand. Echt geweldig ziet het er allemaal uit, niet alleen door de kwaliteit, maar ook door de kwantiteit. Op sommige stukken in de game vliegen de bommen om je oren met als hoogtepunt absoluut de tactical nuke die een heel gebied in één enorme ontploffing wegvaagt. Ook de EMP (electromagnetic pulse) die hierbij vrij komt is weergegeven door over het hele scherm een soort ruis weer te geven. Bovendien is voor al dit moois niet een al te zware PC nodig. Heb je DirectX10 dan is het helemaal een feest. World in Conflict was absoluut een van de paradepaartjes voor DirectX10 en de effecten worden er alleen maar beter door: realistische schaduwen van wolken, weerspiegeling in het water, stralen zonlicht die door het wolkendek breken. Deze game heeft het allemaal.
De Derde Wereldoorlog
Het scenario van een mondiale oorlog heeft het in RTS’en altijd al goed gedaan en een alternatieve tijdlijn is het genre ook niet onbekend. Zo ook bij de campagne van World in Conflict, waar de Koude Oorlog net iets anders loopt als in het echt. In plaats van dat de V.S. en de Sovjet Unie rond 1989 de kant van de vrede op gaan, gebeurt hier het tegenovergestelde. De Derde Wereldoorlog breekt uit. De Sovjet Unie valt Europa binnen en Frankrijk wordt, zoals wel vaker in de geschiedenis, weer het toneel van de strijd. De V.S. weet samen met de NAVO Europa te beschermen, maar zo makkelijk is alles natuurlijk niet opgelost. Via een nogal ingenieuze verrassingsaanval komt ook Noord-Amerika terecht in een bittere strijd. Jij speelt luitenant Parker, een groentje dat niet veel zegt en zijn/haar gezicht niet laat zien. Zo laat het spel je in de waan dat je het zelf bent. Frankrijk is het eerste front dat jij en vele anderen meemaken. Eén ervan is Bannon, niet bepaald de ideale soldaat. Parker en Bannon zijn de twee belangrijkste figuren, hoewel een aantal anderen ook af en toe voorbij zullen komen. Hoewel je als Parker speelt, is Bannon eigenlijk de hoofdpersoon. Je bent wel bij alle gebeurtenissen, maar de naam Parker zal waarschijnlijk niet in de geschiedenisboeken voor komen.
Doordat je zelf niet in de hoofdrol speelt, staat het verhaal een beetje van je af. Het is meer alsof je een toneelstuk bekijkt dan dat je er echt in meespeelt. Dit is jammer, maar het stoort niet heel erg en zorgt er in ieder geval wel voor dat Parker geen dingen kan doen waarvan jij spelend als Parker niet wil dat hij ze doet. Bovendien is het verhaal an sich nog steeds goed met een aantal indrukwekkende momenten. De delen van het verhaal die niet op het slagveld zelf verteld worden, krijg je grotendeels te horen door middel van telefoongesprekken die de soldaten met thuis hebben. Zo wordt alles toch nog goed weergegeven en krijg je een aantal ontroerende stukjes te horen. Dat de meeste van die soldaten maar even voorbij komen in het gehele plaatje zorgt soms wel voor wat onverschilligheid over hun lot. Met sommige personages bouw je echter wel een band op, onder andere door een tijdsprong in het verhaal. Je begint namelijk bij de inval van de V.S. en wanneer alles daar tot een (spectaculair) einde is gebracht, spring je terug naar het begin van de oorlog. Hierdoor zal je bij elke missie de motieven van iedereen beter begrijpen, zonder dat alles meteen verklapt wordt.
