Call of Duty: World at War
Review | 17 november 2008 - Hoe moeilijk is het om als derde partij de ontwikkeling van een zeer succesvolle franchise op je te nemen? Ik zou het geen leuke klus vinden, maar bij Treyarch stortte men zich voor de derde keer op een volledige Call of Duty game. Na Call of Duty Big Red One en Call of Duty 3, die beide matig werden ontvangen, beloofde Treyarch ons dat Call of Duty World at War het summum van de Call of Duty games zou worden en minimaal op gelijke voet kon staan met Modern Warfare. Een moedige claim, maar ook één die als een boemerang terug kan komen wanneer men er niet in slaagt.
The Pacific
Treyarch verplaatst in World at War het strijdgewoel terug naar de Tweede Wereldoorlog en verkent onbekend terrein in de Call of Duty franchise, de Pacific. De opening van de game is op een klein eilandje, Makin Atoll, waar jij en je squad maten gevangen worden gehouden door de Japanners. Treyarch zet hier gelijk de toon voor de game, na een flinke afranseling wordt één van je maten de keel doorgesneden en net op het moment dat jij hetzelfde lot lijkt te ondergaan word je gered. Als deze Call of Duty één ding is, dan is het wel heftig. Zichzelf overgevende Duitsers die door Russen worden afgeslacht, Banzai aanvallen, Japanners die brandend en gillend over de grond rollen of juist verdwaasd en verkoold rondlopen na een raketaanval. Het is niet alleen heftig, maar het draagt bij aan de sfeer in de game, het is grimmig en grauw en dat weet Treyarch enorm goed over te brengen.
Wat hierbij zeker niet tegenwerkt zijn de graphics, het ziet er allemaal super strak uit. In het openingslevel worden er flares gebruikt om de jungle te verlichten en de lichteffecten zijn spectaculair. De voice acting is daarbij ook van hoog niveau, Kiefer Sutherland (Jack Bauer – 24) en Gary Oldman (James Gordon – The Dark Knight), helpen als Amerikaanse en Russische sergeant heel erg mee aan de beleving. Je moet het alleen even uit je gedachte blokken dat je naar een aflevering van 24 zit te kijken.
Scènes spelen
Call of Duty is altijd een franchise geweest die bekend staat om snelle, korte en heftige actie in de single player en ook in dit deel is dit absoluut het geval. Meer zelfs nog dan in de vorige delen. Iedere missie gooit je gelijk in het diepe en de actie stopt pas zodra je het einde van het level hebt bereikt, van rustmomenten heeft Treyarch niet gehoord. Tel daarbij op de missies allemaal relatief kort zijn en vaak bestaan uit meerdere stukken, de aanval op Berlijn is ingedeeld in vier missies, en de ervaring is er hierdoor echt één van een achtbaanrit. Zoals het een goede achtbaanrit betaamt is hij niet alleen heftig, maar ook betrekkelijk kort, de single player van Call of Duty World af War is, op regular, binnen zes uur uitgespeeld. Eigenlijk schandalig kort en voor de pure single player gamer is het de vraag of je deze game voor zes uur wel in huis wilt halen.
Coole levels
In die zes uur krijg je wel een behoorlijke hoeveelheid goed gemaakte levels voorgeschoteld, zo zijn de gevechten op de eilanden in de Pacific erg intens. De aanval op het eiland van Peleliu, of de raid op het Shuri Castle in de Pacific en de aanval van de Russen op Berlijn, met als klapstuk het gevecht om de verovering van de Reichstag. De levels zijn goed in elkaar gezet, bieden veel variatie en zijn stuk voor stuk cool om te spelen. Helaas zijn de levels wel cool, maar door het discontinue verhaal, sommige levels spelen zich jaren na elkaar af, wordt de single-player een ervaring die heftig is, maar uiteindelijk weinig indruk maakt. Het ‘atoombom’ level uit Call of Duty Modern Warfare of de inval op het TV station staan me nog zeer levendig voor de geest, maar ik heb nu al moeite om sommige levels van World at War terug te halen.
Ook helpen de ‘vreemde eend in de bijt’ levels niet mee om van de single-player een indrukwekkende ervaring te maken. Het level waarin je in een zeevliegtuig wordt gedumpt en de mitrailleurs moet bedienen in een poging een spervuur van Zero’s te overleven is heel vet en erg goed ontworpen, maar wordt totaal niet geïntroduceerd en past op de gepresenteerde manier totaal niet in de game. Ook het Russische tanklevel past slecht binnen de game, maar dit level is vooral saai, buiten het kapot schieten van tanks en mannetjes zit er totaal geen actie of spanning in. De poging om variatie in de shooter gameplay aan te brengen is prijzenswaardig, maar men had hierbij beter naar het geniale tanklevel uit Call of Duty 2 kunnen kijken.
